Showing posts with label Stories. Show all posts
Showing posts with label Stories. Show all posts

Friday, April 16, 2010

Deposit Withdraw

Masarap talaga magdeposit withdraw. Ipasok. Ilabas!
Unti unti mong iipunin ang iyong lakas, pupunta sa lugar kung saan mo pwedeng ideposit ito. Dahan dahang papasok, kakapkapin ang bawat sulok ng katawan at papasok na para mag deposit ng dapat ideposit.
Masarap pag nakakapagdeposit ka ng sa iyo at pag panahon ng huhugutin mo na ito, medyo nakakapanghinayang pero talagang masarap. Mapapa "uhhh yeahhh" ka talaga!
Sarap talaga pero madalas may sakit din na kasama kagaya na lamang ng kaibigan ko nung isang araw, kakawithdraw lang ng pera para may pang gasta ngunit mabilis siyang tinutukan ng isang mama at gustong makuha ang dineposit na pinagpaguran na dugo't pawis ang ibunuhos sa loob ng isang buwan.
Tarantadong mama na yan, ang lakilaki ng katawan at bayag e nananatili paring kawatan at ayaw man lang humanap ng matinong mapagkakakitaan. O sige na, tanggapin na natin na mahirap humanap ng trabaho, pero meron, mahirap lang. Kung iyong lakas nya ay ginagamit nya sa tama e di sana madaming hindi na peperwisyo.
Walang tigil sa pag-iyak ang kaibigan ko. Para siyang nadevirginize ng hindi naman nya ginugusto. Isang buwan nyang pinaghirapan mapupunta lang sa mga "rapist" na walang ginawa kundi magpalaki ng kanilang mga itlog. Kung legal lang sanang pumatay papatayin ko yang mga yan, pero kung legal nga ang pagpatay, buhay pa kaya ako ngaun? :)
Sobrang bait ng diyos kaya wala siyang magawa para tigbakin yang mga kawatan na yan. Habang may buhay, may pag-asa para magbago. Habay buhay naman yang mga yan madami din ang mamamatay. Kung sino ang mababait sabi nga nila, iyon pa ang unang mamamatay, para makasama sa ikalawang buhay. Iyong mga msasamang damo naman ang matatagal mamatay, binibigyan ng pag-asang magbago.
Sinasabi ko ng malumanay sa inyo na hindi magbabago yang mga yan kung protektado sila ng mga dapat na nagpapabago sa kanila. Punyetang sistema, nakakasawa na. Sabihin nyo na puro ako reklamo wala naman din akong magawa. Siguro nga wala, pero sana may makabasa sa inyo ng lathalain kong ito at sana may magawa kayo.
Ako gagawa. Ikaw?
Ako magbabago para sa makakabuti! Ikaw?
Wala kang magawa? Gusto mo gawa tayo?
Sige.
Magdedeposit muna ako ng masarapan naman. Masarap magbaon este magipon ngayong panahon ng tag-init.
^_^

Thursday, March 18, 2010

Mahirap Maging Mahirap

Mahirap maging mahirap

Gigising ka ng di mo alam kung may kakainin ka pa. Sana di ka na lang nagising kasi haharap ka na naman sa parehong problema. Pera. Pera. Madaming kahid wala pading tuka. Kaya madami talagang mahirap ang nagtutukaan na lang pag gabi kaya lalong dumadami e. :)

Sa pag gising mo din bubungad ang magandang umaga kasabay ng bungangerang ina. Ang gulo ng buhay talaga. Nung bata ka bubungangaan ka na matulog ka ng tanghali para lumaki ngayong malaki ka na e gigisingin ka naman agad ng maagang maaga para utusan mangutang sa tindahan kahit isang tinapay lang.

Maliligo ka na lang e kailangan mo pang mag igib sa kapit bahay dahil di kayo maka pag pakabit ng sariling nawasa niyo. Walang tubig. Tag ulan na el niƱo pa din sa bahay nyo. Pag ka igib mo ay uunahan ka pa ng kapatid mong bulinggit at gagamitin pampaligo sa baby sa bahay nyong kakatae lang. Late ka na sa eskwela.

Aakalain mo namang makakapasok ka na... eh biglang may dumating na matandang ubanin. Naniningil ng utang sa nanay mo kaya ang dapat na baon mo sa araw na yon ay ibinaon mo na lamang sa limot. Problema pa e final exam nyo noong araw na yon. Tinext ka ng kaklase mo, malapit na daw dumating ang prof nyo. Tapos ka ngayon! But wait there's more!

Dahil magaling ka na at sanay sa hirap... makakagawa ka nang paraan. Sangla. Utang. Benta ng laman... ng paninda sa palengke.

May pera ka na pangbaon! Wow! Makakapasok ka na. Pagpasok mo sasalubong sayo ang samut saring bayarin. Photocopy pa lang e taob na at nagwawagayway na ng puting tela ang bulsa mo. Butas na nga tinanggal pa. Ganyan talaga pag nag-aaral, madaming gastusin. Minsan nga mapapamura ka lang sa mahal ng bayarin e. P#$^%%^ naman oh!

Dadating ang lunchbreak habang nasa school ka. Pamasahe na lang ang natitira. Anong gagawin mo? Dahil mahirap ka nga at sanay na... gagamit ka ng tinatawag na DB taktiks! Dakilang buraot taktiks. Manghihingi ka ng piso kada kaklase mo, e 60 kayo sa klase... instant 60 pesos laman ng bulsa mo.

Gusto mo malaman pano ang tamang gawa sa DB taktiks? Simple lang... hingi ka ng limang piso sa kaklase mo, tiyak di ka bibigyan nun kaya naman bababaan mo lang. "Sige na please o kahit piso lang!" Mula limang piso pababa ng piso, magbibigay na yun. Hindi ka dapat mag mukhang kawawa, dapat para ka lang nawalan ng barya kaya kailangan mo. Ayan ang DB taktiks na naimbento namin ng kabarakada nung elementary pa ako. Epektib. Bagay para sa tulad nating mahihirap.

May lunch ka na. Pag may natira, pamasahe pa para bukas.

Uwian na. Nairaos mo ang araw sa iskwelahan at makapagfinals ka pa! Mabuhay ka kapatid!
Ngayon, pauwi ka na at iniisip mo naman kung may madadatnan kang ulam. Noodles. Sardinas. Kahit ano basta laman tiyan. Pag wala e mag duduldol ka ng asin. Magpriprito ng pagpag na talaga nga namang masarap. *Sana alam ng makakabasa nito ang pagpag*

Isip ka ng isip hanggang sa dumating ka na nga sa bahay nyo.

Ilag!!! May lumilipad na plato. Tatlo na nga lang ang plato nabasag pa ang isa dahil pinambato ng nanay mo sa tatay mong babaero. Wala ng pera kapal pa ng mukha papasok ng bahay nyo na may chikinini sa kwan.

Walang pagkain. Walang pinggan. Meron pang chikinini sa kwan ang tatay mo. Napepeste ka na ba sa buhay mo? Ayus lang yan. Sanayan lang yan.

Dahil hindi ka na maghapunan. Idadaan mo na lang sa tulog ang gutom. Gutom na gutom ka na talaga pero dahil isa kang matatag na tao, nasabi mo sa sarili mo, "Gutom na ako, okay lang... lilipas din yan." :)

Sabi ng nanay ko, ang problema sa pera ang pinakamadaling solusyunan. Isa lang din kasi ang solusyon. PERA!

:)) mahirap kumita ng pera. at mas mahirap pag hindi ka na nakakakita. Hindi mo nakikita na sa mundo, hindi pera ang tunay na nag papatakbo. Kundi ang pagpupursige mo na makamit mga pangarap mo. Mahirap kung hindi mo na nakikita na higit sa pera, pag-ibig ang dapat na inuuna. Hindi lovemaking ah. LOVE talaga. Mas mahirap pa lalo kung hindi mo na nakikita na ang pagmamahal sa magulang ay mas mahalaga kesa sa baon na binibigay nila. Ang pagmamahal sa pag-aaral ang magdadala sayo para di mo na gawin ang mga DB taktiks na sinabi ko.

Pinakamahirap naman ay kapag wala ka ng mata. Kasi di mo na to mababasa!
*poof*

Saturday, March 13, 2010

I am Stating My State

Should I HOLD ON or should I MOVE ON? I guess frequent question being asked by people who were deeply hurt. If you would pose this to somebody, she would answer you subjectively depending upon the situation. I have tried to ask this question to my friends for couple of times. They would give me the answer of moving on instead of holding back. I guess they have arrived on that decision because they recognize how I have been through for the past 6 months. Yes it is already 6 months since my heart got broken. And, I must admit, up until now, I am still hurting.

I am TRAPPED by my current state. My MIND says that I should move on. I was deeply hurt. Must have been fate that I do not deserve as what they say. People are hauling me towards new life; a life without my past; a life that is totally new. They said that enough is enough. What happened serves as a period for my past relationship, a lesson for a better me and a gate pass for my future relationship. Indeed, all of what they are saying is true. Maybe I should move on. I should give up this powerful feeling that I have for my past. It will do no good anymore and I will surely get hurt again. Besides, after all the pain that I have been through, it’s not fair for me to go back and disregard my attempts to move on. Enough reasons to carry on as I chose the path of pursuing my life without the person. Yes, it is not apposite to continue the relationship because it is TOO LATE to make up and TOO PAINFUL to forget painful experiences entirely.

As I try to go on, I realized that I am fooling myself. I am convincing myself that I have given up and I am moving on. Yes, I am telling everyone that I chose to live without the person and I am trying so hard to make myself okay. But then I realized that I am holding on to a fist of HATRED over what happened and ANGER towards the person who broke my heart. I am inspired to make a better me. I am motivated to bring out a change so that I can prove that I am BETTER OFF without the person.

For a while it ran that way. A lot of CHANGES became visible. Some people whom I bumped along the way say that I am different from what I used to be. I do not know if they mean that I am better or I became worst. Whatever meaning they want to entail, I am satisfied because indeed, there was a change in me. I continued on the way that I thought will help me move on. Until such time that I realized that I am getting tired. I do not know where it came from. It’s as if there is a part in my heart that speaks of tiredness over what I am doing. Why is it had to be in that way? If my gestures were normal for a person who is COPING UP for a loss of a loved one, then why is it that at some point, I felt tired? I felt that it was a struggle for me; somewhat, to satisfy people and of course, myself.

I processed everything. What went wrong? What part of my moving on made me tired? I have realized that it is the hatred and anger that I am holding on. During a retreat that I have attended last month, the retreat master of mine said that “let go of the anger and the hatred, it’s what keeps you from being stocked.” Maybe he is right. I cannot say that I am allowing myself to fully move on, because I still holding the grudge over the person. I am trying to change myself so that I can prove to that person that I can go on my own. In simpler words, I am doing this for the person and not for myself. So, this might be the reason why I got tired. Right there and then I changed my track. Why not let go of the grudge? It will do no harm anyway? So I did. I allowed myself to forgive; something that I am preventing myself because I am offended much. I have forgiven the person and for quite some time, I held no hard feelings at all.

Now I am seeing a clearer path. I guess I am really taking no hold of the relationship anymore. I am simply allowing myself to be healed and get back on my feet.

Unfortunately, along the way I found myself caught up with a further problem. I have forgiven the person. I let go of the grudge. But as I try to clear my heart from pain, love is again filling it up. My feeling for the person inhabits the spacious space of my heart making me in love with the person once more. This is a BIGGER problem right? I am again, falling in love with the person and I found myself longing again. And what’s worst is the thought of going back to prolong the already concluded relationship pinches my mind. I have the feeling that I will be happy when I give US a second chance and my lost heart will find its home again.

This is my CURRENT STATE which I am STATING TO YOU, my patient reader. I hope I could resolve this problem same as I did on the first. If you think you have a helpful suggestion, please feel free to share it with me and others who can relate as well. In times like this, I admit I am no one, I cannot go one alone and I desperately need your help. Thank you very much for allotting time for this blog. ‘til next time….


-Musica

Wednesday, February 24, 2010

Believe and You Shall See

I LOVE this story.

Somewhere in Milaor, Camarines Sur, there lived a fourth grader boy who
would follow this route to school everyday: He has to cross the rugged
plains and cross the dangerous highway where vehicles are recklessly
driving to and from.

Once past this highway, the boy would take a short cut, passing by the
Church every morning just to say Hi to God, and faithfully say
his, "Magandang umaga po" in Bicol dialect.. He was faithfully being
watched by a Priest who was happy to find innocence so uplifting in the
morning,

"Kamusta, Andoy? Papasok ka na?"

"Opo padre ... "he would flash his innocent grin, the priest would be
touched. He was so concerned that one day he talked to Andoy.

"From school...", he advised "Do not cross the highway, you can
pass through the Church and I can accompany you to the other side of the
road...that way I can see that you are home safe....."

"Thank you father ... "
"Why don't you go home ... why do you stay in
this church right after school?"

"I just want to say 'Hi' to my friend, God," and the priest
would leave the boy to spend time beside the altar,
talking to himself, but the priest was hiding behind the altar to listen
to what this boy has to say to his heavenly FATHER.

"You know my math exam was pretty bad today, but I did not cheat although
my seatmate is bullying me for notes... I ate one cracker and drank my
water, Itay had a bad season and all I can eat is this cracker..

Thank you for this! I saw a poor kitten who was hungry and I know how he
feels so I gave my last cracker to him ... funny but I am not that hungry.
Look, this is my last pair of slippers ...I may have to walk barefoot next
week, you see this is about to be broken... but it is okay....at least I am
still going to school.... Some say we will have a hard season this month,
some of my classmates have already stopped going to school ... please help
them get to school again, please God?

....Oh, you know, Inay hit me again, it is painful, but I know this pain
will pass away, at least I still have a mother.... God, you want to see my
bruises? I know you can heal them.... Here... here and .... oh ..blood
....I guess you knew about this one huh? Please don't be mad at Inay, she
is
just tired and she worries for the food in our table and my schooling that
is why she hits us....Oh, I think I am in love ... there's this pretty girl
in my class, her
name is Anita .. do you think she will like me? Anyway, at least I know
you will always like me, I don't have to be anybody just to please you, you
are
my very best friend! Hey your birthday is two days from now!!! Aren't you
excited? I am! Wait till you see, I have a gift for you . but it is a
surprise! I hope you will like it! Oooops, I have to go ..." then he stood
up and calls out, "Padre, padre, I am finished talking to my friend ....
youcan accompany me to the other side of the road now"

This routine happens everyday.. Andoy never fails. Father Agaton shares this
every Sunday to the people in his church because he has not seen a very
pure faith and trust in God, a very positive look at negative situations.

One Christmas day, Father Agaton was sick so he could not make it in the
Church, he was sent to the hospital. The Church was left to 4 manangs who
would chant the rosary in 1000 miles per hour, would not smile and would
always find fault in what you do, they were also very well versed in cursing
if you irritate them! They were kneeling, saying their kilometric rosary
when Andoy, coming from his Christmas party,playfully dashed in..

"Hello God! I ......"

"P----!! (a curse) bata ka!! Alam mo nang may nagdadasal!! Alis!!"

Poor Andoy was so terrified, "Where's Father Agaton? He is supposed to
help me cross the street ... and to be able to cross the street I will
have
to pass by the back door of this church .not only that, I have to greet
Jesus. It is His birthday, I have a gift right here....
" Just as he was about to get the gift out of his shirt, the manang pulled
his shirt and threw him out of the church.. "Susmaryosep! !! (does the sign
of the cross fervently) Alis kang bata ka, kung hindi matatamaan ka!!!

So the boy had no choice but to cross the dangerous side of the road in
front of the church. He crossed. A fast moving bus came in.

There was a blind curve. The boy was protecting his gift inside his
shirt,
so he was not looking. There was so little time. Andoy died on the spot. A
lot of people crowded the poor boy, the body of a lifeless young boy ...

Suddenly, out of nowhere a tall man in a pure white shirt and pants, a
face so mild and gentle, but with eyes full of tears... He came and carried
the boy in His arms. He was crying. Curious bystanders nudged the man in
white, and asked,

"Excuse me sir, are you related to this child?

Do you know this child?"

The man in white, His face mourning and in agony, looked up and
answered,

"He was my best friend . " was all he said. He took the badly
wrapped gift in the bloody chest of the lifeless boy, and placed it near
His heart.

He stood up and carried the boy away and they both disappeared in sight.

The crowd was curious ...

On Christmas Eve, Father Agaton learned of the shocking news. He visited
the house, and wanted to verify about the man in white. He consulted the
parents of Andoy.

"How did you know that your son died?"

"A man in white brought him here." sobbed the mother. "What did
he say?"
The father answered, "He did not say anything. He was mourning. We do not
know him and yet he was very lonely about our son's death, as if he knew
our
son very well. But there was something peaceful and unexplainable about him..
He
gave me my son, and then he smiled peacefully. He brushed my son's hair
away from his face and kissed him on his forehead, then he whispered
something... "

"What did he say?"

"He said to my boy...." the father began, "Thank you for the gift
.... I will see you soon ... you will be with me..." and the father
of the boy continued, "and you know for a while, it felt so

wonderful ... I cried, but I do not know why....all I know is I
cried tears of joy ..... I could not explain it, Father, but when
that man left, something peaceful came over me, I felt a deep sense

of love inside .... I could not explain the joy in my heart, I knew
my boy is in heaven now but...tell me, Father, who is this man that my son
talks to everyday in your church, you should know because you are always
there ... except at the time of his death ......"Father Agaton suddenly
felt the tears welling in his eyes, with

trembling knees, he murmurred, " ... He was talking to no one ......
but .. GOD....."

Love Story (with a twist)

The love story of Ralph and Edna...


Just because someone doesn't love you the way you want them to, doesn't mean they don't love you with all they have.

Ralph and Edna we re both patients in a mental
hospital. One day while they were walking past the hospital swimming pool. Ralph suddenly jumped into the deep end. He sank to the bottom of the pool and stayed there.

Edna promptly jumped in to save him. She swam to the bottom and pulled him out.

When the Head Nurse Director became aware of Edna's heroic act she immediately ordered her to be discharged from the hospital, as she now considered her to be mentally stable.

When she went to tell Edna the news she said, 'Edna, I have good news and bad news. The good news is you're being discharged, since you were able to rationally respond to a crisis by jumping in and saving the life of the person you love. I have concluded that your act displays sound mindedness.

The bad news is, Ralph hung himself in the bathroom with his bathrobe belt right after you saved him. I am so sorry, but he's dead.'

Edna replied, 'He didn't hang himself, I put him there to DRY. How soon can I go home?'

Wednesday, February 17, 2010

Ang Pasko ng Isang Estudyante

Nagkakagulo na sa labas! Mga yabag ng mga paang nagmamadali sa paghakabang. "Yes! nakakatatlo araw na ako!" "Dalian mo at papasok pa tayo!" "Bili tayong putobumbong at bibingka". Iba't ibang usapan ang maririnig. Paalam ng mga magkakaibigan. Angal ng mga batang akay akay ng ina na inaantok pa. Habilinang walang katapusan. At kadalasan sa simbang tabi, este, simbang gabi ay may bonus pa! Makakadinig ka ng mga matatalinghaga at mabubulaklak na salita mula sa isang lalaking naniningalang pugad. At matatawa ka na lang sa iyong sarili dahil alam mong pambobola lang iyon.

Ngunit ibang pangungusap ang hinihintay kong marinig. Ng magaalasais na ng umaga, biglang nagwika ang isang lalaking puting puti na may suot na kulay lilang balabal ang nagwika, "Humayo kayo ng mapayapa". Ayun! tapos na ang misa! Ngunit para sa akin, ang alas-sais ng umaga ay may ibang kahulugan maliban sa tapos na ang ikatlong araw ng simbang gabi. Mas higit pa don. Para sa akin, nangangahulugan ito na magkikita na naman kami ng taong napakahalaga. May usapang nga kaming magkikita ngayon. Siyempre, sa dati pa ding tagpuan kung saan kami nagkakilala. Hayy... sabik na sabik na akong makita sya. Ilang ORAS ko na din kasi syang di nakikita at nakakausap.

Ang taong tinutukoy ko? Ay ang prof ko sa Psych. (akala nyo kung sino no?) Kaya ng matapos ang misa at ang pagdadasal ko ng mataimtim, dali dali akong lumabas ng simbahan at nagabang ng jeep. Bigla kong naisip na Dec. 18 na pala, ikatlong araw ng simbang gabi at nakakatatlo na rin ako! Sana makumpleto ko ito. Sumagi sa isip ko na kahit simbang gabi na ay may pasok pa din maramihan sa mga estudyante.

Sumakay na ako ng jeep at ng LRT papasok. Naglakad sa kahabaan ng Taft Ave,. Dinaan ang ADU at Sta. Isabel kasabay ang mga estudyanteng hikahos sa pagmamadali. Pag pasok ng PNU, nituldukan ang bag ko gamit ang drumstick ng isang sikyo upang masabing nagchecheck sya ng bag ng mga pumapasok. Diretso na sa silid kung saan kami magkikita. Wala ng panahon upang tignan ang sarili sa salamin sa CR.

Nakaugalian ko na noong high school na magsimbang gabi bago pumasok sa paaralan, nangangahulugan na kahit noon pa man ay may pasok kahit simbang gabi na! Iba kasi ang pakiramdam ko kapag isa isa kong nakukumpleto ang nobena. Para bang kapag nakukumpleto ko ito, pwede kong pagaanin ang aking mga problema at maibsan ng kahit konti ang mga bagay na nagpapabigat sa dibdib ko. Para akong pumapasok sa isang mundo walang pipigil sa akin kapag ninais kong maging masaya dahil sa aking mga suliranin. Ramdam na ramdam ko ang Pasko sa pagmamahal ng Diyos at sa pagmamahal ng mga taong nasa paligid ko!

Ooooppsss! Si sir papasok na! kailangang mauna ako! Dali dali akong umakyat ng third floor at pawis na pawis na pumasok sa silid. Sakto! hindi ako nahuli sa klase! YES! ang sabi ko sa sarili ko. Sa pagpasok ni Sir, agad itong kumuha ng chalk at walang dala kahit ano kundi chalk lang talaga. Nakakadama ako ng pananabik sa kung ano ang isusulat nya. Dumaan kasi ang prelims at nararamdaman kong may bago na namang lesson... marunong naman ako magaral kahit papano.
"Your requirements to be passed on January 5........." ng makita ko ang mga katagang ito na sinusulat ng prof ko... unti unting lumipad ang diwa ko. "Pano na lang ako sa bakasyon?" "Requirements na naman?" "Ok lang yan basta sana madali lang".... "Mr. Mellor!" "Mr. Mellor!" naku patay! tinatawag na pala ako ng prof ko!

Hindi kaagad ako nakasagot. Ang buong akala ko tuloy ay may isang masamang tao na tumatawag sakin. Hindi pala! Nais lang pala nyang tanungin kung may gumugulo sa isip ko! Nais nyang tumulong. Bakas sa mukha ng lahat ng kaklase ko ang pagkadismaya dahil may requirements pa... hays...


Lumipas ang siyam na araw ng simbang gabi. Masaya ako at nakumpleto ko ito. Kailangan daw magwish. Wish ko ay sana next year makumpleto ko ulit ang simbang gabi at mas maging produktibo akong magaaral. Dec 24 na! Ang noche buena! Kainan! Mga tugtuging pamasko at mga batang tumatakbo! May pananabik sa lahat na salubungin ang pagdating ng ating Tagapagligtas.
ring ring! "Hello! Goodevening!" ang wika ko!
"Oi MC! Merry Christmas! tapos ka na ba sa requirements?"
"Merry Christmas din! Wag na nating pagusapan ang requirements muna! alam na iyon!" sabay kaming nagtawanan dahil alam naming pareho kami ng katayuan pagdating sa paggawa ng mga requirements.
Isang malamig na boses ang aking naririnig... nagbabago ang simoy ng hangin...

Masaya ang buong paligid! "Merry Christmas!!"
alas-dose na pala at pasko na. Salamat sa Diyos!

Monday, February 15, 2010

Kakatuwang Usapan

lalaki: gusto kita!

babae: ako hindi! hmp.

lalaki: nag-aalala ako sayo!

babae: ako hindi!

lalaki: mahal kita!!!

babae: ako hindi!

lalaki: hindi ako nagbibiro!

babae: ako oo!!






*POOF!

Wednesday, December 9, 2009

Asaan

Asaan
Ni Mark Christopher D. Mellor

(flash fiction - isang maikling kwento na naglalaman ng mga salita na mas mababa pa sa limandaang salita)


“Eli! Eli!”, paulit ulit kong binabanggit ang pangalan nya. Nanabik akong makita syang muli, halos limang taon din kaming hindi nagkita. Nagtungo ako sa aming dating tagpuan, parke kung saan naroon ang rebulto ni Rizal. Wala pa din nagbago sa kanyang mga matang tila nangungusap, suot nya pa din ang paborito nyang bestida at kay tamis pa din ng kanyang ngiti, halata ang pananabik na masilayan akong muli. Kasabay ng mga masasayang batang nagtatakbuhan ang puso kong lumulundag sa saya. Ngunit sa paglagapak ng reyalidad ay… sumabay ang biglaang pagbuhos ng ulan sa patak ng luha sa lumang larawan.

KAHON ( napapanahong lathalain sa pakiramdam ng Pasko)

Mahirap talagang maging katulad ko, puno ng pasakit at kabigatan ang buhay ko. Ramdam ko kadalasan na buhat ko ang buong mundo. Punta dito punta doon, kailangang magawa ang dapat gawin. Kadalasan ay hindi pa nakokontento and aking amo, sisiksikin nya pa ako ng mga problema at sasamahan pa ito ng pagkulong sakin sa silid at bibigkisan pa ang buhay ko ng pagkasikip sikip na pisi. Halos mapigtal ang aking hininga. Ang tagal na ng panahon na ito lamang ang gampanin ko sa buhay. Walang promotion. Nakatambak. Nag-aantay ng tunay na panahon. Katotohanan ng buhay.

Dumating ang panahon sa kung saan kinakailangan na akong ilipat sa ibang lugar, sa ibang amo. Di ko na inaasahan na makakita pa ng bagong pag-asa. Alam kong nakapako na ako sa ganitong gampanin sa buhay… ngunit dumating sa punto na unti unting tinanggal ng aking bagong amo ang balot sa akin… makinang na papel. Unti unti nyang inalis ang mga problema sa aking loob… biyaya pala ang aking dinadala. Ganito pala ang pakiramdam... Pasko. Pasko na pala.